En dan word je opeens bedreigd met een mes

[fullwidth background_color=”” background_image=”” background_parallax=”none” enable_mobile=”no” parallax_speed=”0.3″ background_repeat=”no-repeat” background_position=”left top” video_url=”” video_aspect_ratio=”16:9″ video_webm=”” video_mp4=”” video_ogv=”” video_preview_image=”” overlay_color=”” overlay_opacity=”0.5″ video_mute=”yes” video_loop=”yes” fade=”no” border_size=”0px” border_color=”” border_style=”solid” padding_top=”20″ padding_bottom=”20″ padding_left=”40″ padding_right=”0″ hundred_percent=”no” equal_height_columns=”no” hide_on_mobile=”no” menu_anchor=”” class=”” id=””][title size=”2″ content_align=”left” style_type=”default” sep_color=”” margin_top=”” margin_bottom=”” class=”” id=””]En dan word je opeens bedreigd met een mes[/title][fusion_text]Hier, in het prachtige Kaapstad, zijn ook heel veel arme mensen. Soms kan dat echt heel vervelend zijn. Als ik in de auto voor een stoplicht sta, zijn er bedelaars die geld willen. Als ik op een terrasje aan het werk ben, zijn er bedelaars die geld willen. En één fout die ik afgelopen vrijdag heb gemaakt. Toen ik net na zonsondergang besloot ergens heen te lopen, waren er niet alleen bedelaars, maar ook mensen die je met een mes bedreigen en je telefoon eisen.

Laten we bij het begin beginnen. Ik heb in de twee weken dat ik er nu zit verschillende soorten arme mensen meegemaakt.

Het soort dat overduidelijk bereid is werk te willen doen.
Hij/ zij verkoopt zelfgemaakte spullen. Zeepjes, toeristische prullaria, van alles. Een iemand showde zelfs zijn cv trots met de vraag of ik echt niet een of ander klusje voor hem wist.

Het type bedelaar dat denkt dat jouw portemonnee zich iedere dag vanzelf vult en het niet meer dan logisch vindt daar ook wat van te krijgen.
Op het moment dat je weigert iets te geven, reageren ze heel ondankbaar. Eentje ging zelfs in een onverstaanbare taal tegen me schelden.

Het type bedelaar dat wél heel dankbaar is als hij/ zij iets krijgt, ook als het geen geld is maar voedsel.
Zo heb ik een jongetje een keer mijn halfvolle fles water gegeven. Met die 200 milliliter water was hij echt hartverscheurend blij. En vorige week betrapte ik voor het eerst een zwerver die daadwerkelijk restjes uit een prullenbak aan het vissen was, om het vervolgens op te eten.

Dat is overigens een heel verhaal. Ik zag hem de prullenbak openen, een bijna lege beker oppakken en het laatste restje blauwige substantie opdrinken. Vervolgens begon hij in allerlei zakjes te graaien in de hoop dat er nog iets in zat. Ik liep erheen en sprak hem een beetje ongemakkelijk aan, of ik misschien iets voor hem uit de supermarkt kon halen. Hij was tot dan toe echt het soort bedelaar dat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Hij reageerde heel bescheiden, verrast en was erg blij met de vraag. Vervolgens hadden we een heel gesprek, alleen verstonden we elkaar niet zo goed. In de supermarkt haalde ik een brood, beleg, melk en een fles water voor hem.

Die avond erna had ik moeite met slapen. Ik wist wat armoede was, maar om het nou echt zo zien te gebeuren dat iemand restjes moet eten uit een prullenbak, verschrikkelijk. Dat vind ik echt heel zielig. De reden dat ik bedelaars geen geld geef, is dat ze zelf de supermarkt niet inkomen. De beveiligers laten ze niet toe. Dus dan is de kans vrij groot dat het geld ergens anders heen gaat.

En dan is er nog de groep arme mensen die op de criminele manier aan geld wil komen. 
Het is afgelopen vrijdagavond, half 8. De zon is net een uurtje onder. Ik kende de weg waar ik heen moest heel goed, dus ik besloot een kwartiertje te wandelen. Ik had net mijn telefoongesprek met allerliefste klasgenootje Roeliene beëindigd toen er opeens een jongen voor me stond en iets open klapte. Een mes van vijftien centimeter. Heel onverwachts voor mij, want we stonden naast een drukke weg. Hij zei: ‘Give me your phone’ en ik reageerde vervolgens hoe ik nooit had verwacht dat ik zou reageren. ‘Noo… please I need it’. Echt, serieus, wat is dát nou voor een reactie. Ik had van mezelf verwacht dat ik mijn telefoon direct in zou leveren bij de aanblik van zo’n scherp steekwapen. Mes? Oké, hier is mijn telefoon! Of kwaad worden ofzo, maar, néé, ik ga smeken. Fantastisch.

Een andere reden dat ik de telefoon niet zo graag in leverde was omdat ik er allerlei pasjes in had zitten. En het is een heel gedoe om die dingen in Nederland opnieuw aan te vragen en op te laten sturen. En ik twijfelde ook of hij dat mes wel wilde gebruiken. Maar goed, nadat hij nog een paar keer ‘I want your phone’ zei, kwamen we op een hele discussie waarin de onderhandeling was begonnen. Toen was het ‘I want your wallet’. Naja, zelfde verhaal: heel veel pasjes. Maar ik wist wel, dat als ik rustig mijn portemonnee zou pakken, dat hij geld zou ruiken en dat hele ding zou willen. Met omgerekend een paar euro geven zou ik er niet vanaf komen. Hij werd een stuk ongeduldiger en er kwam nog iemand bij staan die bij hem hoorde. Ondertussen liep er nog een blank iemand langs, die mij wanhopig hoorde zijn, vervolgens naar het mes keek en besloot dat hij er niks mee te maken wilde hebben. Hij liep verder.

Ik besloot dat ik mijn telefoon maar af moest geven, maar zag er best tegenop, omdat dat het ook het moment zou zijn dat er actie in hun houding zou komen. En ze waren opeens met twee personen. Op dat moment kwam er een gekleurde jongen op ons af, stond even stoer te doen en de twee berovers besloten dat ze geen twee mensen neer wilden steken en renden ervandoor. Vervolgens heeft mijn held me nog even naar de overkant van de straat geholpen en daar heb ik de eerste beste taxi aangehouden. En ik heb mijn held natuurlijk ontzettend vaak bedankt, maar hij was er erg nonchalant over. Alsof hij elke dag weerloze westerse meisjes redt.

Die ochtend erna zat ik er een beetje doorheen. Ik had plannen om een markt te bezoeken, maar die ligt ook in een beetje een onprettige wijk, dus ik had daar echt geen zin in. Veel meer bedelaars, mensen die wat van me moeten hebben, ik wilde het even niet meer. Dus ik besloot lekker weer naar Waterfront te gaan en met een bootje de zee op te gaan. Heerlijk, dé manier om tot rust te komen.

Op de weg daarheen liep ik langs een groepje bedelaars. Eentje begon wild te zwaaien. ‘Helloooo. How are you? Remember me? I’m Jason’ en hij wees naar zijn slechte oog en verwachtte dat ik hem daar wel door herkende. Maar vanaf het moment dat hij zijn naam zei wist ik het: dit was de man voor wie ik toen wat te eten uit de supermarkt had gehaald. Omdat ik vandaag niks mee had zei ik sorry en de beste man zei echt superlief: ‘Please, don’t be sorry, I’m so happy.’ Echt prachtig, als je dan na zo’n rotervaring de dag ervoor toch ziet dat er ook mensen zijn voor wie je een klein verschilletje hebt kunnen maken. Al is het nog zo klein.[/fusion_text][/fullwidth]

2 gedachten over “En dan word je opeens bedreigd met een mes

  1. Heftige ervaring! Je bent er goed vanaf gekomen door je redder, geweldig dat iemand je ten hulp kwam want dat is vaak niet zo. Laat je er niet door weerhouden, helaas gebeuren dit soort dingen en leer ervan: neem niet al je pasjes mee als je ze niet echt nodig hebt 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *