Tanken, struisvogels, retourtje Johannesburg geboekt

[fullwidth background_color=”” background_image=”” background_parallax=”none” enable_mobile=”no” parallax_speed=”0.3″ background_repeat=”no-repeat” background_position=”left top” video_url=”” video_aspect_ratio=”16:9″ video_webm=”” video_mp4=”” video_ogv=”” video_preview_image=”” overlay_color=”” overlay_opacity=”0.5″ video_mute=”yes” video_loop=”yes” fade=”no” border_size=”0px” border_color=”” border_style=”solid” padding_top=”20″ padding_bottom=”20″ padding_left=”40″ padding_right=”0″ hundred_percent=”no” equal_height_columns=”no” hide_on_mobile=”no” menu_anchor=”” class=”” id=””][fusion_text]Deze week heb ik minder meegemaakt dan eerdere weken. Natuurlijk valt bedreigd worden met een mes niet snel te overtreffen. Om jullie toch een beetje op de hoogte te houden, hier een opsomming van de dingen die me de afgelopen week bezig hebben gehouden.

– Op de weg naar het koffietentje waar ik deze blog ging schrijven, zag ik de eerste geplette kakkerlak op straat: ieeeeh die hebben ze hier ook.
– Ohja, een nieuwtje over de bijna-beroving van vorige week. Ik was vlak voor die tijd dus met Roeliene aan het bellen en een deel van ons gesprek ging als volgt.
Ik: ‘Trouwens, Roel, ik was bijna doodgereden gister.’
Zij: ‘Echt? Hoe dat zo?’
Ik: ‘Nou iedereen rijdt hier aan de andere kant, dat ben ik niet gewend. Dus ik keek de verkeerde kant op voor ik overstak. Echt vijf centimeter verschil of ik lag onder een auto.’
Zij: ‘Echt?’
Ik: ‘Ja, en dat met alle criminaliteit hier. Beetje flauw he. Dan vind je hier bijna je einde onder een auto.’
Zij: ‘Ja, ik bedoel, als je dan toch …’
Ik: ‘Inderdaad! dat vond ik nou ook.’
Iets met be careful what you wish for.
– Dat ze hier links rijden op de weg was even wennen, maar ik ben er volledig aan gewend geraakt. Boven de tekst een foto van mijn prachtige bolide waar ik al heel wat uurtjes links rijden mee achter de rug heb.
– In het plaatsje waar mijn stagebegeleider woont, lopen de struisvogels echt wild rond. WILD. STRUISVOGELS. NIET IN EEN PARK. Gekkigheid hier.
– Hier tanken was een hele ervaring. Je hoort braaf in de auto te blijven zitten en dan is er iemand die voor je tankt, je olie checkt en je ramen zeemt. Vervolgens geef je hem geld, loopt hij naar binnen en komt hij terug met een bonnetje en wisselgeld. Dat was ontzettend ongemakkelijk, want ik had nog géén idee hoe dat allemaal werkt. De eerste uitdaging was de tankdop open krijgen. Nadat ik hem de autosleutels gaf, moest hij heel hard lachen. Hij deed mijn deur open, wees me op een knop, en verrek, ze hebben hier een aparte knop in de auto om de tankdop open te krijgen.
– Vervolgens raakte ik met hem in gesprek over hoe dom, blond en Nederlands ik ben, toen hij vroeg hoe wij dan überhaupt tanken. ‘Nou, wij doen het zelf.’ Volledig verbaasd bleef hij achter. ‘Maar als we dat hier zouden doen, dan rijdt iedereen gewoon weg zonder te betalen…’
– Ik ben tegenwoordig bang voor lugubere types die rondslenteren met een hoodie. Liever niet nog een beroving.
– Om diezelfde reden heb ik gister vijfenveertig minuten op een bus gewacht in plaats van vijftien minuten te lopen.
– Het retourtje Johannesburg is geboekt. Vanaf 8 tot 23 mei ben ik in die omgeving te vinden.

Ik hoop dat jullie zo weer een beetje op de hoogte zijn![/fusion_text][/fullwidth]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *